Het beste is dat ik maar
vanaf het begin vertel, wie ik was en nu ben.
Ik ben nu 65 jaar en kan
wel zeggen dat ik door de jaren heen wat levenservaring heb opgedaan.
Bij ons thuis was er
nogal wat verdeeldheid wat het geloof aanging. Zo meende de een dat
alles om de sabbat draait en de andere alleen om Pinksteren. En dan
mijn moeder die stil haar weg ging naar de Gemeente Gods.
Maar er
werd wel elke dag samen braaf uit de Bijbel gelezen.
|
|
En zoals het toen ging
moest je elke zondag mee naar de kerk. De kinderen gingen met moeder
mee. En de anderen ieder hun eigen weg.
Maar ik zag dat geloof
niet zo zitten en volgde mijn eigen wegen, waardoor ik best wel
verkeerde keuzes gemaakt heb, waar ik dan ook later de gevolgen van
heb moeten ondergaan.
Maar ondertussen was er
iets in mij toch op zoek naar God.
Toen ik weer eens zo in de knoei zat riep ik uit het diepst van mijn
wezen tot God en vroeg Hem wat ik nu moest geloven.
Als U werkelijk bestaat
laat U zich dan zien!
Ik kwam in zo’n diepe duisternis terecht dat ik dacht dat ik dood zou
gaan. Alles was lelijk en zwart. Ik besefte toen dat het mijn eigen
zonden waren die scheiding maakte tussen God en mij. Toen werd die
zwarte sluier van mij weggehaald en ik kwam in een wonderbaarlijk licht
terecht dat mij helemaal doorgrondde en mij met zoveel liefde
overspoelde.
Alles werd nieuw. Ik was toen 36 jaar. Deze liefde heeft mij niet meer
verlaten tot de dag van vandaag.
Waar het op aan komt? Waar je ook gaat, kijk niet naar mensen, maar zoek
Jezus. Hij is de weg. Hij wacht op jou.
Hermien
 |
