 |
Inleiding
God is een God van wonderen, dat zien we om ons
heen in de natuur, in de kosmos, in ons eigen lichaam, overal. Er is een God die van ons houdt, een goede herder, een echt goede herder voor wie zich aan Hem toe durft te vertrouwen. Ik heb vaak wonderen in mijn leven ervaren. En het is niet zo dat je een ‘goeie’ christen moet zijn om wonderen in je leven te ervaren. God is een God van genade. En misschien hebben zwakke christenen juist meer wonderen nodig om overeind te blijven. Maar het is ook zo dat we meer wonderen gaan ervaren naarmate we het geloofsavontuur aan willen gaan: ‘risico’s’ nemen, op God vertrouwen in plaats van op allerlei natuurlijke dingen, ‘waagstappen’ nemen, die achteraf geen waagstappen blijken te zijn.
Wie kent niet het verhaal van de rijke man en de arme Lazarus. Als er gesproken wordt van de rijke man denken we niet snel aan onszelf. Maar het schijnt dat bijstandtrekkers in Nederland tot de 2% rijkste mensen van de wereld behoren… Arme mensen ervaren vaker Gods ingrijpen in hun leven dan diegenen die alles zelf kunnen kopen. Voor ons wordt gezorgd, wij zijn rijk en denken daarbij niet aan God. Op een dag besloot ik geen kleren meer te kopen, maar hiervoor op God te vertrouwen, gewoon als oefening in geloof. Na een maand of twee werd het toch wel wat moeilijk om bij deze beslissing te blijven: geen goeie broek meer. Ik was gedwongen naar de winkel te gaan, maar ik voelde me helemaal niet lekker toen ik erheen fietste. Toen ik de winkel binnen ging was ik zó onrustig dat ik de winkel uitvluchtte en gauw naar huis ging. Thuis gekomen zag ik aan de achterdeur een plastic tas hangen met twee nieuwe spijkerbroeken erin. Ik was onder de indruk. Twee weken later kwam ik er achter dat een vriend ze daar voor mij achtergelaten had. Op het moment dat ik naar de winkel was gegaan, was hij langsgekomen. Hij had die broeken voor hemzelf gekocht, maar ze bleken te klein en toen had hij aan mij gedacht.
Maar ja, hoe kan
God sokken en onderbroeken geven bijvoorbeeld? Nou, onderbroeken had
iemand ook eens te klein gekocht.
Op een dag was ik bij de leider van onze kerk en
ik vertelde hem dat ik voor schoenen eigenlijk geen geloof had, die had
ik wel een keer moeten kopen. Toen de schoenen en ook de sandalen versleten waren besloot ik nieuwe sandalen te kopen – ik kon er zo niet meer bij lopen. Toch ging ik even op mijn knieën en zei: “Heer, ik moet wel sandalen kopen nu, misschien vindt U dat geven nu welletjes geweest, maar ik vraag U toch om sandalen”. Ik liep naar buiten om naar het gemeentehuis te gaan. Aan de overkant riep een overbuurman mij en zei ”ik heb wat voor je”. Hij hield twee sandalen omhoog. “Ik hoef ze niet te passen”, zei ik hem, “die passen mij”. Ik bedankte hem en vertelde dat ik er net voor gebeden had. Hij keek me wat vreemd aan. Toen die weer op waren bad ik weer om sandalen, maar ging toch naar de winkel om ze te kopen. Diezelfde week gaf een vriend mij splinternieuwe sandalen van buffelleer en een andere vriend gaf mij diezelfde week ook een splinternieuw paar van een duur merk. God heeft me even voor schuld gezet... Na tien jaar voelde ik dat deze periode voorbij was, dat ik weer zelf mijn kleren kon kopen. Maar ik kan het toch niet laten om bij het winkelen God te betrekken om hele goeie dingen voor weinig geld te vinden. Jezus zei tegen zijn leerlingen: ‘Om deze reden zeg ik tegen jullie: maak je geen zorgen over jezelf en over wat je zult eten, noch over je lichaam en over wat je zult aantrekken. Want het leven is meer dan voedsel en het lichaam meer dan kleding. Kijk naar de raven: ze zaaien niet en oogsten niet, ze hebben geen voorraadkamer en geen schuur, het is God die ze voedt. Hoeveel meer zijn jullie niet waard dan de vogels! Wie van jullie kan door zich zorgen te maken één el aan zijn levensduur toevoegen? Als jullie dus zelfs het geringste al niet kunnen, waarom maken jullie je dan zorgen over de rest? Kijk naar de lelies, kijk hoe ze groeien. Ze werken niet en weven niet. Ik zeg jullie: zelfs Salomo ging in al zijn luister niet gekleed als een van hen. Als God het groen dat vandaag nog op het veld staat en morgen in de oven gegooid wordt al met zo veel zorg kleedt, met hoeveel meer zorg zal hij jullie dan niet kleden, kleingelovigen? Ook jullie moeten niet nadenken over wat je zult eten en wat je zult drinken, en jullie moeten je niet door zorgen laten kwellen. De volken van deze wereld jagen die dingen na, maar jullie Vader weet dat je ze nodig hebt. Zoek liever zijn koninkrijk, en die andere dingen zullen je erbij gegeven worden. Vrees niet, kleine kudde, want jullie Vader heeft jullie het koninkrijk willen schenken. Verkoop je bezittingen en geef aalmoezen. Maak voor jezelf een geldbuidel die niet verslijt, een schat in de hemel die niet opraakt, waar een dief niet bij kan en die door geen mot kan worden aangevreten. Waar jullie schat is, daar zal ook jullie hart zijn.’ (Lucas 12:22-34)
Van een uitkering leven is niet altijd makkelijk, vooral niet toen met 4 kleine kinderen.
Ik ben gek op aalbessen en het was de tijd van de
aalbessen, maar die dingen werden nogal duur verkocht dus besloot ik ze
maar niet te kopen. Die “kleine” wonderen! Als een verlamde voor mijn ogen was opgestaan, dan had het niet meer indruk op mij kunnen maken dan dit teder gebaar van liefde. 'Kijk naar de raven: ze zaaien niet en oogsten niet, ze hebben geen voorraadkamer en geen schuur, het is God die ze voedt. Hoeveel meer zijn jullie niet waard dan de vogels!' (Lucas 12: 24)
'Stel mij maar eens op de proef - zegt Jahweh van de hemelse machten. Breng alle tienden naar mijn voorraadkamer, zodat er voedsel in mijn tempel is, en zie dan of ik niet de sluizen van de hemel voor jullie open en zegen in overvloed op jullie land laat neerdalen.' (Maleachi 3:10)
“Ach, ik heb vergeten mijn tiende te betalen”. Ik
heb de gewoonte een tiende deel van mijn inkomen aan de kerk te geven.
Met mijn uitkering was dat f 150,- per maand en ik was twee
maanden vergeten te betalen. Ik keek in mijn portemonnee: er zat f
310,- in en dat was alles wat ik bezat. Het was 15 december, tien
dagen vóór kerstmis en we waren met z’n zessen: mijn vrouw, 4
kindertjes en ik. Ik hief mijn ogen op en vroeg : “Kan ik dit wel doen Heer?”
De volgende dag gingen we bij vrienden op bezoek.
We hadden hier niets over verteld. Toen we weggingen kregen we een zak
vol met etenswaren uit hun tuin mee. God doet wat hij belooft!
Als we God willen dienen zal Hij altijd zorgen dat
we het materiaal daartoe hebben. Jarenlang heb ik vluchtelingen naar de
kerk gebracht en had dus altijd een auto nodig. Nu bleek waarom ik nooit eerder zelf een busje had gekregen. De belasting lag veel te hoog. Maar net twee maanden voordat God me het geld gaf om er zelf een te kopen was de wet veranderd, zodat busjes op geel kenteken een camper kunnen worden en nog maar een kwart van de belasting hoeven te betalen. Dus heb ik gauw een camper van dit busje gemaakt en nog plaats overgehouden om zeven personen mee te kunnen nemen (en de rest). Ook de verzekering bleek stukken goedkoper. God weet wat Hij doet...
Afrika
Eén jaar ben ik in Ouagadougou geweest zonder
uitkering, loon of vaste giften. Enkele maanden voor ik terug zou gaan
kreeg ik het financieel wat benauwd. Een zondag kreeg ik een profetie
dat ik zou gaan reizen en dat ik me geen zorgen om geld moest maken. De
volgende dag sprak ik met iemand die in Afrika verantwoordelijk is voor
het bereiken van de onbereikte stammen met het evangelie. Hij nodigde
mij uit mee te gaan naar de grensstreek met Liberia. "Dat is goed", zei
ik,
"maar dan moet ik eerst om geld bidden." Dezelfde week kreeg ik 4.000
Mark toegezegd van een geloofsgemeenschap in Duitsland waar ik een jaar
bij geweest was. 'Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben. Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden. Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf.'
|
